سابقه و هدف: آمبولی ریه یکی از شایعترین علل مرگ قابل پیشگیری در بیماران بستری است و با درمان مناسب می توان میزان مرگ و میر ناشی از آن را کاهش چشمگیر داد. بنظر می رسد در اکثر مراکز درمانی ما اشکالاتی در نحوه درمان آمبولی ریوی حاد وجود دارد. در این مطالعه نحوه درمان آمبولی ریه در بیمارستان امام خمینی تهران بررسی و با درمان استاندارد مقایسه شده است.مواد و روش ها: تمامی پرونده های بیماران بستری با تشخیص آمبولی ریوی حاد در طی 5 سال (1377 تا 1381) با دقت مورد مطالعه قرار گرفته است و نحوه درمان با هپارین از نظر دوز دارو، زمان انجام آزمایش PTT در طول درمان جهت تعیین اثر بخشی دارو، اطلاح دوز دارو بر اساس نتایج PTT و نحوه تجویز آنتی کوآگولان خوراکی عمده ترین نکات مورد بررسی بودند.یافته ها: 54 بیمار با میانگین سنی 3/51 سال وارد مطالعه شدند. دوز بولوس هپارین در 16 بیمار (6/29%) تجویز شده بود. در مورد میزان انفوزیون بعدی هپارین تنها در 2 بیمار (7/3%) دوز تجویز شده مطابق با یکی از پروتکل های استاندارد بوده و در باقی موارد دوز دارو کمتر از میزان توصیه شده بود و بنابراین سطح درمانی قابل قبول هپارین بر اساس PTT در 24 ساعت اول درمان فقط در 12 مورد (2/22%) بدست آمده بود. در یک مورد PTT هر 12 ساعت و در 53 مورد هر 24 ساعت یکبار چک شده بود. میانگین طول درمان هپارین 6/4±9/9 روز بود. میانگین زمان شروع وارفاین 2.8±2.3 روز بعد از شروع هپارین بوده و تنها 1/53% از بیماران در زمان ترخیص 2 روز متوالی INR بین 2 تا 3 داشتند.نتیجه گیری و پیشنهادات: نتایج این مطالعه موید از تمایل پزشکان به درمان ناکافی هپارین و تاخیر در شروع وارفارین دارد ضمن اینکه پایش اثرات درمانی توسط انجام مکرر آزمایش PTT خصوصا در 24 ساعت اول درمان در هیچ بیماری صورت نگرفته است. بر اساس نتایج مطالعات متعدد، این شیوه درمان منجر به افزایش میزان عود و مرگ و میر آمبولی ریه خواهد شد.

پیش زمینه و هدف: آمبولی حاد ریه با مورتالیتی 15-20%، سومین علت منجر به مرگ پس از سکته حاد قلبی و بیماریهای عروق مغزی میباشد. با توجه به سیر بدخیم بیماری و تجربه ما در مشاهده موارد زیادی از پرفشاری قابل توجه شریان ریوی، بر آن شدیم تا در این مطالعه ارتباط یافته های اکوکاردیوگرافی و مورتالیتی بیمارستانی این بیماران را بررسی کنیم. مواد و روش ها: 183 بیمار با تشخیص قطعی آمبولی ریه بین سالهای 1394-1399 که در بدو ورود اکوکاردیوگرافی شده بودند، وارد مطالعه شدند و یافته های بالینی و اکوکاردیوگرافی آنها از پرونده بالینی استخراج شد و یافته های اکوکاردیوگرافی و علایم بالینی در دو گروه بیماران فوت شده و ترخیص شده ارزیابس شد. یافته ها: مورتالیتی بیمارستانی بیماران مبتلا به آمبولی حاد ریه 20. 2% بود. تنگی نفس و درد سینه شایعترین علایم و تاکی کاردی و تاکی پنه شایعترین یافته های بالینی بیماران بودند. میانگین فشار شریان ریوی در این مطالعه 50. 82 بود و ارنباط معنی داری بین مورتالیتی بیمارستانی و فشار شریان ریوی و نیز میزان نارسایی دریچه تریکوسپید وجود داشت. هایپرتنشن شدید شریان ریوی در 42% بیماران یافت شد که حدود یک سوم آنها در بیمارستان فوت کردند. بحث و نتیجه گیری: با توجه به فراوانی بالای هایپرتنشن قابل توجه شریان ریوی رویت شده در این مطالعه در بیماران مراجعه کننده با آمبولی حاد ریوی، به نظر میرسد این مساله نشان دهنده علل ترکیبی هایپرتنشن ریوی باشد و بررسی های تکمیلی از نظر رد سایر علل زمینه ای را اقتضا کند. متن کامل این مقاله به زبان انگلیسی می باشد. لطفا برای مشاهده متن کامل مقاله به بخش انگلیسی مراجعه فرمایید.لطفا برای مشاهده متن کامل این مقاله اینجا را کلیک کنید.

زمینه و اهداف: آمبولی ریوی یک بیماری شایع کشنده است، در نتیجه تشخیص دقیق و سریع آن بسیار ضروری میباشد. هدف از انجام این مطالعه، بررسی اسکن های پروفیوژن - ونتیلاسیون ریهها با استفاده از رادیوداروهای مربوطه شامل 99m Tc-MAA و رادیو آیروسل ها، بعنوان روشی غیرتهاجمی و در دسترس با حساسیت و ویژگی قابل قبول در تشخیص آمبولی ریوی می باشد.مواد و روش ها در این بررسی تعداد 149 بیمار با مشکل تنفسی که از مهرماه 1384 تا آبان ماه 1385 به بخش پزشکی هسته ای بیمارستان امام تبریز مراجعه کرده بودند، مورد مطالعه قرار گرفتند. تصویربرداری اسکنهای پرفیوژن متعاقب تزریق وریدی 99m Tc-MAA و اسکنهای ونتیلاسیون متعاقب استنشاق آیروسل 99m Tc-DTPA در نماهای روتین انجام گرفته و اسکن ها توسط متخصص پزشکی هسته ای از نظر احتمال وقوع آمبولی ریوی مورد بررسی قرار گرفتند. رابطه جنسیت، سن، تظاهرات بالینی، داشتن ریسک فاکتور، سابقه بیماری قلبی- ریوی و رادیوگرافی سینه بیماران مورد مطالعه، با احتمال بالا و احتمال پایین آمبولی ریوی ارزیابی گردیدند. این مطالعه مشتمل بر 78 مرد و 71 زن بود که همه آنها پس از گرفتن شرح حال، مطالعه پرونده و ارزیابی مدارک همراه مورد بررسی قرار گرفته بودند.یافته ها: در بررسی حاضر، مشخص شد که نسبت آماری مردان مبتلا به آمبولی ریوی در مقایسه با زنان بالا میباشد (P<0.005)، بیشترین شیوع بیماری در سنین بالای 50 سال دیده شد (0.005=P) و همچنین داشتن تظاهرات بالینی رابطه مستقیمی با احتمال ابتلا به آمبولی ریوی نشان میدهد (0.005=P). وجود سابقه بیماری قلبی- ریوی، داشتن رادیوگرافی غیرطبیعی و نداشتن ریسک فاکتور، همگی با احتمال پایین آمبولی ریوی توام بودند؛ ولی وجود یا عدم وجود ریسک فاکتورها تفاوت معنی داری از نظر احتمال بالای آمبولی ریوی نشان ندادند (0.232=P).نتیجه گیری: اسکن پرفیوژن- تهویه ریه ها بعنوان یک روش قابل قبول در تشخیص اولیه آمبولی ریوی و ارزیابی شیوع و عوامل موثر بر وقوع آن پیشنهاد می گردد.

1زمینه و هدف: آمبولی ریوی زمانی رخ می دهد که یک لخته خون، شریان ریوی یا شاخه های آن را مسدود کند. مطالعه حاضر به گزارش یک مورد آمبولی حاد ریوی پس از عمل جراحی هیسترکتومی پرداخته است. معرفی بیمار: بیمار زن 52 ساله ای که به دلیل خونریزی واژینال از سه هفته قبل کاندید عمل جراحی عمل جراحی بیرون آوردن رحم از شکم+ در آوردن دو طرفه تخمدان و لوله ها (Total Abdominal hysterectomy (TAH) + BiLateral salpingo oophorectomy, BSo) شد. یک روز پس از عمل جراحی بیمار شروع به راه رفتن در بخش نمود که ناگهان دچار سنکوپ شد. در زمان احیاء قلبی عروقی اکوکاردیوگرافی بیمار نشان دهنده لخته در شریان ریوی پروگزیمال راست و چپ بود که دوز مناسب رتپلاز (Reteplase) با تشخیص آمبولی وسیع ریوی تجویز گردید. متاسفانه علیرغم تلاش تیم پزشکی بیمار مذکور فوت شد. نتیجه گیری: براساس نتایج حاصل از مطالعه حاضر بیمارانی که با سابقه خونریزی قبلی جهت انجام هیسترکتومی مورد عمل جراحی قرار می گیرند در خطر بروز آمبولی حاد ریوی هستند.

مقدمه: تصاویر توموگرافی کامپیوتری آنژیو ریه به صورت گسترده در شناسایی آمبولی ریوی استفاده می شوند. استفاده از این برش نازک برای بررسی عملکرد بالینی ریه امری ضروری است، اما باعث افزایش حجم بار زمانی رادیولوژیست می شود. از این رو سیستم های متعددی برای شناسایی آمبولی طراحی شده است. هدف از این مقاله، مروری بر سیستم های تشخیص آمبولی ریوی و ارزیابی عملکرد آن ها است.روش: در این مطالعه کلیه مقالات موجود در پایگاه های اطلاعاتی IEEE، Science Direct، Medical Physics، SPIE در زمینه پردازش تصاویر توموگرافی کامپیوتری آنژیو ریه و سیستم های تشخیص با کمک کامپیوتر، مورد بررسی قرار گرفته است. تعداد 16 مقاله در بین سال های 2002 تا 2015 استخراج شدند. هر مقاله یک سیستم شناسایی خودکار آمبولی ارائه می دهند که با استفاده از تحلیل کمی و کیفی آن ها را مورد ارزیابی قرار می دهیم. روش های ارزیابی روی تعداد بانک تصاویر، حساسیت و میزان خطای مثبت صورت می گیرند.نتایج: سیستم های متنوعی برای شناسایی آمبولی طراحی شده است. بانک تصاویر تحت تاثیر عوامل مختلف همچون بیماری های ریوی، نویز، زمان تصویربرداری، تنوع وجود آمبولی در شاخه های اصلی، پیرامونی و تعداد داده ها است. بیشترین تعداد تصاویر 177 نمونه و کمترین آن 3 نمونه است. میزان حساسیت و تعداد خطای مثبت معیار مناسب دیگر است. در میان سیستم ها، میزان حساسیت 50 تا 100 درصد و میزان خطای مثبت در هر برش 22.6 تا 2 به دست آمده است. نتیجه گیری: بر طبق نتایج سیستم های تشخیص باید علاوه بر داشتن حساسیت بالا و خطای مثبت کم از یک بانک تصاویر زیاد که شامل آمبولی در شاخه های مختلف باشد، استفاده کنند.

آمبولی ریه از بیماری های مهم دستگاه تنفسی می باشد. هدف از این مطالعه بررسی تغییرات شمارش گلبول های قرمز خرگوش در آمبولی ریوی تجربی تایید شده با سینتی گرافی می باشد. شمارش گلبول های قرمز در بیماری ها، به خصوص آمبولی ریه به دلیل نقش حیاتی این سلول ها مهم است. یکی از روش های کاربردی برای تشخیص آمبولی ریه استفاده از تکنیک های طب هسته ای تحت عنوان سینتی گرافی ریه است. در این مطالعه 12 سر خرگوش نر نژاد مخلوط بومی انتخاب شد. یک گروه 6 تایی از خرگوش ها به عنوان شاهد در نظر گرفته شد. در گروه شش تایی دیگر آمبولی ریه به طور تجربی ایجاد شد. برای ایجاد آمبولی لخته های خونی همان حیوان بعد آماده سازی در ورید وداج سمت راست گردن تزریق شد. همچنین در گروه شاهد یک میلی لیتر سرم سالین نرمال از ورید وداج سمت راست گردن تزریق شد. تایید آمبولی توسط روش تصویربرداری تشخیصی سینتی گرافی صورت گرفت. در زمان های صفر، 30، 60 دقیقه، 24، 48 و 72 ساعت بعد از تزریق، نمونه خونی از هر دو گروه شاهد و بیمار تهیه و به روش استاندارد، شمارش گلبول های قرمز انجام شد. بعد از استحصال تکنیسیوم99m- از ژنراتور مولیبدن به تکنیسیوم، این ماده تحت شرایط خاص به کیت دارویی MAA اضافه شد. بعد از آماده سازی، رادیوداروی 99mTc-MAA با دوز 1.5 میلی-کوری از راه ورید حاشیه ای گوش به تمامی خرگوش ها تزریق شد. در این مطالعه افزایشی معنی دار در شمارش گلبول های قرمز گروه بیمار در روز اول و دوم بیماری مشاهده شد. در روز سوم این شمارش به مقدار طبیعی بازگشت. به نظر می آید این تغییرات بیانگر عملکرد سیستم دفاعی بدن و پاسخی در جهت کاستن عوارض ناشی از آمبولی ریه باشد. بنابراین توصیه می گردد در بیماری آمبولی ریه در کنار مراقبت های دیگر، به شمارش گلبول های قرمز نیز به دلیل عملکرد ویژه آنها توجه بیشتری مبذول گردد.

مقدمه: آمبولی ریه حاد (PE) یک بیماری اورژانس و تهدید کننده حیات می باشد که علیرغم شیوع نسبتا بالای آن در بیماران بستری در ICU، به دلیل همراهی با علایم و نشانه های غیراختصاصی، تشخیص آن همچنان مشکل میباشد. علایمی مانند تنگی نفس و ناراحتی در قفسه سینه کاملا غیراختصاصی هستند و با تشخیص سندروم کرونری حاد (ACS) همپوشانی دارند. روش کار: تغییرات EKG همراه با آمبولی ریه حاد بسیار متغیر است و می تواند مشابه سندروم کرونری حاد باشد. اخیرا تغییرات در لیدهای پره کوردیال به شکل موج T معکوس به عنوان سرنخ تشخیصی PE توضیح داده شده است. اگرچه این تغییرات در سندروم کرونری حاد هم دیده می شوند. نتایج: ما در این مقاله یک آقای 92 ساله با تنگی نفس و افت فشار خون پیشرونده را گزارش می کنیم که در ابتدا با توجه به T معکوس منتشر در لیدهای پره کوردیال V1 تا V6 به اشتباه سندروم کرونری حاد تشخیص داده شد و پس از ارزیابی اولتراسوند قلبی ریوی بر بالین تشخیص آمبولی ریوی مسجل گردید. آمبولی ریوی وسیع با مورتالیتی بالایی همراه است. بر اساس گایدلاین های اروپایی، مورتالیتی آمبولی ریه ماسیو حدود 18 تا 65 درصد میباشد، لذا با توجه به پروگنوز بد، تشخیص و درمان بموقع ضروری میباشد. 1 این مقاله روی دشواری در تشخیص افتراقی بین دو بیماری تاکید می کند. همواره باید محدودیت های EKG در تشخیص آمبولی ریه حاد را مد نظر داشت. به علت ارزش تشخیصی بالای اولتراسوند برای مشخص کردن اورلود بطن راست، اکوکاردیوگرافی باید در اسرع وقت برای رسیدن به تشخیص درست و اقدام درمانی مناسب انجام شود. بحث: در این مقاله در مورد تشخیص این مورد و بررسی متون مرتبط با تاکید بر محدودیت های EKG و اهمیت استفاده از سونوگرافی قلبی ریوی بر بالین صحبت خواهد شد.

زمینه آمبولی ریه به انسداد شرایین ریه یا حالتی اطلاق می شود که در طی آن جریان خون به ریه ها توسط لخته خونی یا چربی قطع می گردد. این پدیده در نهایت منجر به ایسکمی و ناتوانی تنفسی می شود که در صورت عدم تشخیص و درمان آن، بافت ریه کارایی خود را از دست خواهد داد. در کنار روش های تشخیصی دیگر مانند CT آنژیوگرافی و تست D-dimer، اسکن های پزشکی هسته ای در مورد آمبولی به عنوان یک روش تشخیصی غیرتهاجمی بسیار کمک کننده می باشد. در این راستا، هدف از این پژوهش بررسی مقایسه ای تست D-dimer و اسکن پرفیوژن-ونتیلاسیون در بیماران مشکوک به آمبولی ریوی می باشد. مواد و روش ها در این مطالعه، 112 بیمار تحت اسکن هسته ای پرفیوژن-ونتیلاسیون ریه (V/Q) با سیستم تصویربرداری SPECT (زیمنس مدل Ecam) طبق پروتکل انجمن پزشکی هسته ای قرار گرفتند. قبل از انجام اسکن به صلاح دید پزشک معالج، تست D-dimer از تمامی بیماران گرفته شده بود. پس از جمع آوری داده ها، توزیع میزان احتمال ابتلا به آمبولی (احتمال بالا، پایین، متوسط و نرمال) در بین بیماران مراجعه کننده، با استفاده از معیارهای استاندارد Modified PIOPED مورد بررسی قرار گرفت. همچنین مقادیر تست D-dimer انجام شده برای این بیماران مورد ارزیابی قرار گرفته و با احتمالات مختلف تشخیص آمبولی ریوی و شرایط بالینی بیماران (سن، جراحی، بارداری، بیماری های زمینه ای) مطابقت آماری داده شد. یافته ها نتایج این پژوهش نشان داد از میان بیماران دارای V/Q نرمال 26/2 درصد و در میان بیماران دارای V/Q با احتمال آمبولی پایین، 15/4 درصد دارای D-dimer مثبت بودند. این در حالیست که در میان بیماران دارای V/Q با احتمال آمبولی متوسط 33/3 درصد و در بیماران دارای V/Q با احتمال آمبولی بالا 50 درصد دارای D-dimer مثبت بودند. علاوه بر این بررسی های انجام شده گویای این واقعیت بود که در افرادی با سن کمتر یا مساوی 60 سال با اسکن نرمال، احتمال پایین، احتمال متوسط و احتمال بالای آمبولی به ترتیب 74 درصد (26 درصد)، 92/3 درصد (7/7 درصد)، 83/3 درصد (16/7 درصد) و صفر درصد (100 درصد) D-dimerها، منفی (مثبت) بودند. در حالیکه در افرادی با سن بیشتر از 60 سال، 73/3 درصد (26/7 درصد)، 76/9 درصد (23/1 درصد)، 55/6 درصد (44/4 درصد) و 100 درصد (صفر درصد) D-dimerها به ترتیب در اسکن نرمال، احتمال پایین، احتمال متوسط و احتمال بالای آمبولی، منفی (مثبت) بودند. نتیجه گیری مقادیر بالای D-dimer با میزان موارد مثبت آمبولی ریه در اسکن های V/Q مطابقت ندارد. همچنین مطابق نتایج به دست آمده میان مقادیر بالای D-dimer با یافته های اسکن V/Q در سن کمتر یا مساوی 60 سال، ارتباط معناداری وجود دارد. در حالیکه میان مقادیر بالای D-dimer در بیمارانی با سابقه جراحی، بیماری های زمینه ای و خانم های باردار با یافته های اسکن V/Q ارتباط معناداری وجود ندارد.

لطفا برای مشاهده چکیده به متن کامل (PDF) مراجعه فرمایید.

زمینه و اهداف: آمبولی ریه سومین علت شایع مرگ با علل قلبی - عروقی و شایع ترین علت مرگ در پی جراحی الکتیو است. تشخیص و درمان ضدانعقادی زودرس می تواند میزان مرگ و میر را بطرز چشمگیری کاهش دهد. تشخیص آمبولی ریه وابسته به روش های تصویربرداری پزشکی است. آنژیوگرافی با سی تی اسکن مولتی دتکتور حساسیت و ویژگی بالایی در تشخیص آن نشان داده است. هدف از این مطالعه بررسی نتایج سی تی آنژیوگرافی ریوی با کمک سی تی اسکن مولتی اسلایس 64 در بیماران مشکوک به آمبولی ریوی است. روش بررسی: در یک مطالعه توصیفی، 65 بیمار مشکوک به آمبولی ریوی که جهت ارزیابی با سی تی اسکن مولتی اسلایس به مرکز آموزشی - درمانی امام خمینی تبریز ارجاع شده بودند، طی مدت 12 ماه مطالعه گردیدند. تشخیص آمبولی ریوی بر اساس نتایج این روش بوده است. بیماری های همراه احتمالی یا علت زمینه ای علایم و نشانه های بیماران در موارد غیرمبتلا به آمبولی ریوی نیز مورد بررسی قرار گرفت. یافته ها: 65 بیمار، 38 مذکر و 27 مونث با سن متوسط 55.78±16.40 (81-17) سال وارد مطالعه شدند. بر اساس نتایج سی تی آنژیوگرافی، 25 بیمار (%38.46) مبتلا به آمبولی ریه بودند. لوب تحتانی در تمامی بیماران درگیر بود و 14 مورد درگیری دوطرفه داشتند. در بیماران فاقد آمبولی ریوی، 12 مورد هیچ یافته دیگری درسی تی اسکن نداشتند. در باقی موارد، افیوژن پلور، عفونت و تومور سه یافته شایع بودند. در طی مدت بستری درمان با عوامل ضدانعقادی پس از تایید بیماری بوسیله سی تی آنژیوگرافی آغاز شد. 1 مورد (%4) مرگ در این گروه وجود داشت که علت آن مشکلات قلبی بود. در هیچ یک از بیماران با نتیجه منفی سی تی آنژیوگرافی از نظر آمبولی، در طی مدت بررسی وجود آمبولی با روشهای تشخیصی دیگر ثابت نشد. نتیجه گیری: این مطالعه نشان داد که سی تی اسکن مولتی دتکتور 64یک مودالیته دقیق، غیرتهاجمی و ایمن جهت تشخیص آمبولی ریوی مشکوک است. با این وجود، مطالعات کنترل شده بعدی بهمراه روش استاندارد طلایی بعنوان مرجع بایستی صورت گیرند.